Mniej więcej w tym czasie przestała nazywać mnie „tatusiem”. Nie zwracała się do niego w ten sposób – po prostu „tato”, kiedy było to konieczne. W moim przypadku wróciła do „Josha”. Rozumiałem. To był jej sposób na zachowanie neutralności. Ale i tak nie było to dla mnie miłe.
I tak ciągle się pojawiałem. Odwożenie do szkoły. Notatki z lunchu. Odrabianie prac domowych. Koncerty chóru. Mecze piłki nożnej. Po prostu starałem się być trochę ciszej.
Potem przyszedł SMS. Podjechałem pod krawężnik Jamala. Pobiegła prosto do mojego samochodu.
„Nie chcę zostawać” – powiedziała, zapinając pas.
A potem to pytanie. Nie zapytałem dlaczego.
W domu poszła prosto do swojego pokoju. Następnego ranka, przy naleśnikach, usłyszała tę historię: Jamal przyprowadził dziewczynę, której nie znała. Doszło do pocałunku. Potem kłótni. Potem dziewczyna nazwała ją niewłaściwym imieniem – dwa razy. Powiedziała to jak fakt, ale jej spojrzenie sprawiło, że coś we mnie pękło.
