Pod koniec lipca stan podjął decyzję. Dzieci zostaną rozdzielone i przeniesione do różnych placówek w Wirginii i Kentucky. Argumentowali, że to jedyny sposób, aby zerwać więź między nimi i dać im szansę na normalne życie. Margaret Dunn sprzeciwiła się tej decyzji, podobnie jak kilku członków personelu medycznego, ale stan kontynuował. 2 sierpnia 1968 roku dzieci załadowano do oddzielnych pojazdów i przewieziono w różne miejsca. Tej nocy wszystkie placówki zgłosiły to samo: dzieci przestały jeść i się ruszać. Siedziały w swoich pokojach, wpatrując się w ściany, nucąc tę samą głęboką, dźwięczną melodię. Trzy dni później dwoje dzieci znaleziono martwych w łóżkach. Przyczyny śmierci nie udało się ustalić. Ich ciała nie nosiły śladów urazów, chorób ani cierpienia. Po prostu przestały żyć. Do końca tygodnia zmarło czworo kolejnych. Stan cofnął swoją decyzję. Ocalałe dzieci zostały połączone, a śmierć ustała.
Stan Wirginia nie wiedział, co zrobić z dziećmi, które zmarły oddzielone od swoich rodzin i które razem prosperowały. Nie było precedensu, protokołu ani ram prawnych dla sytuacji, która nie powinna była mieć miejsca. Zrobili więc to, co instytucje zawsze robią w obliczu niewytłumaczalnego: zatuszowali sprawę. We wrześniu 1968 roku jedenaścioro pozostałych dzieci Dalharta zostało przeniesionych do prywatnej instytucji w Górach Blue Ridge. Miejsce nazywało się Riverside Manor, choć w pobliżu nie było rzeki i było daleko od rezydencji. Było to przebudowane sanatorium, zbudowane w latach 20. XX wieku dla pacjentów z gruźlicą. Opuszczone w latach 50., zostało po cichu ponownie otwarte w ramach kontraktu stanowego dla przedsiębiorstw skazanych na zagładę. Dzieci umieszczono w oddzielnym skrzydle. Nie było innych pacjentów, żadnych odwiedzających, tylko rotacyjny zespół dobrze opłacanych pielęgniarek i opiekunów, których poproszono, aby nie rozmawiali o swojej pracy.W oficjalnym rejestrze placówka została wymieniona jako dom grupowy dla dzieci z
